“How much does your life weigh? Image for a second that you are carrying a backback. I want you to pack it with all the stuff that you have in your life. You start with the little things, the shelves, drawers, the nick-nacks…”, zo begint de trailer van film Up in the Air.
En dat zette me aan het denken: Wat heb je eigenlijk écht nodig? Waar kan je nou écht niet zonder? En toen kwam ik tot de conclusie dat er niet heel veel is waar ik echt niet zonder kan. Qua materiale zaken dan. Ik kan me op bepaalde momenten heel druk maken of ik wel alles bij me heb als ik op reis ga (maar soms ook niet)… waar ter wereld kan je nou geen nieuwe broek kopen als dat toch nodig blijkt te zijn? Kennis en ervaring vind ik tot nu toe het meest waardevolle bezit, en dat kost gelukkig geen ruimte en staat ook nooit in de weg.
De aangeboren verzameldrift van de mens is bi-zar… en die van mij waarschijnlijk nog bizarrer. Ik heb ‘verzamelingen’ van de raarste dingen waarvan ik echt geen idee heb wat ik er ooit nog mee wil gaan doen. Maar toch is het weggooien lastig, want ik ‘kan het ooit nog nodig hebben’. En tegelijkertijd levert het hebben van veel materiële zaken ook de nodige (latente) stress op: het idee dat ik een keer ga verhuizen, lange tijd op reis ga of wat dan ook; dan zit ik me met een puinhoop die nergens echt goed voor is behalve mijn spreekwoordelijke ‘rugzak’ vullen. Een aparte categorie in bezittingen zijn de aandenken, daar ben ik nog niet helemaal over uit. Leuk om te hebben maar aan de andere kant kan je herinneringen ook simpelweg onthouden, en foto’s sla ik digitaal op…
Vanaf kind af aan begin je al met het het verzamelen van speelgoed, ditjes en datjes. Ik ben 26 en woon niet al te groot, maar ik krijg echt het idee dat ik het niet echt wil weten wat ik allemaal heb (als het zo door gaat heb ik alleen daarom over een jaar een groter huis nodig). Het is simpelweg erg chaotisch, van bepaalde dingen weet ik echt niet meer of ik het wel of niet heb, en waar het dan wel niet zal liggen, het lijkt me een beter gevoel zeker te weten dat ik het NIET heb. Waarom zou ik m’n energie eigenlijk willen steken in het bijhouden wat ik allemaal bezit? Want energie begint het wel aardig te kosten inmiddels…
Misschien gaat het wel helpen mijn verzameling uit te dunnen. Net even de kasten doorgelopen en ik heb inmiddels 65 boeken en dvd’s gevonden die ik de moeite van het bewaren niet waard vind (leuk om een keer te lezen/zien, maar zet ik toch geen tweede keer op). Die staan inmiddels in excel en mogen voor een paar euro of een fles wijn door familie/vrienden/collega’s worden opgehaald. Eens kijken of deze kleine stap een meetbaar verschil oplevert, dan kan ik dat extrapoleren en kijken hoe ik verder ga.
Toch ben ik benieuwd of ik nu niet zodanig tegen m’n natuur (de mens is een jager-verzamelaar) in ga dat ik daar weer issues mee krijg. En ik heb ook de ervaring nog niet om uit een koffer te ‘moeten’ leven 
misschien dat dat nog komt en ik er daarna heel anders over denk… who knows.
Kan een mens zich goed voelen zonder (of met nihil) bezit? Wil ik iets voor mezelf bewijzen of zit er meer achter? Wie wil er 130 keycords van stoere merken gratis op komen halen?
